اسی او بندے ناں جو سجن بنا کے مڑ مکر زبان توں ونجیے.
سانوں گھٹی اے جڈاں لوٹیون دی کیوں ڈر نقصان توں ونجیے.
تے بھائی وال دے ویکھ کے میلے کپڑے کیویں بھل پہچان توں ونجیے.
ھووے لگدیاں واسطے نیت ملوٹی لگے درد جہان توں ونجیے